Najcichszym stworzeniem na Å›wiecie jest przypuszczalnie żyrafa, która nie potrafi wydawać gÅ‚osu. Mimo swojej imponujÄ…cej, choć Å‚agodnej postaci, żyrafy w porównaniu z resztÄ… Å›wiata zwierzÄ™cego należą bezsprzecznie do kategorii „patrz, ale nie dotykaj”. StojÄ…c niemal na samym szczycie sieci pokarmowej, żyrafa to taki brat-Å‚ata. Chyba że coÅ› jÄ… rozdrażni. Wtedy bez sÅ‚owa czÄ™stuje dobrze wymierzonym kopniakiem, wystarczajÄ…co potężnym, by zabić lwa.

Wkrótce za jedyne 250 dolarów bez kłopotu będzie można dostać obraz namalowany przez jedną ze wschodzących gwiazd w tej dziedzinie: szkolonego tajskiego słonia. Rosyjscy malarze Aleks Melamid i Witali) Komar otworzyli w Tajlandii trzy szkoły malarstwa dla słoni: jedną w Lampang na północy, drugą w starożytnej tajskiej stolicy Ajutthaja, a trzecią na wyspie Phuket. Planują sprzedawać obrazy w USA, a dochody wykorzystywać poprzez fundację World Wildlife na rozwijanie szkół słoni w Tajlandii.
W ostatnich latach liczba azjatyckich słoni gwałtownie zmalała. Obecnie jest ich w Tajlandii 3100 - zaledwie 2 lata temu było ich o 500 więcej. Właściciele słoni wydają około 27 dolarów dziennie na samo pożywienie dla jednego zwierzęcia. Niektórzy podają im amfetaminę, by mogły pracować także w nocy. Inni zarabiają, organizując przejażdżki dla turystów. A są i tacy, których warunki zmuszają do zabijania swoich podopiecznych, kiedy nie mogą ich wykarmić.

Sztuka w wykonaniu zwierzÄ…t już staÅ‚a siÄ™ komercyjnym sukcesem: na Zachodzie wysokie ceny osiÄ…gajÄ… obrazy malowane przez szympansy, lecz jak mówi Melamid, sÅ‚onie majÄ… bardziej abstrakcyjny styl. „SÅ‚onie nie sÄ… tak bystre jak ludzie, lecz nie wydaje mi siÄ™, że trzeba wielkiej bystroÅ›ci, by dobrze malować. Tak naprawdÄ™ niektórzy najwiÄ™ksi malarze byli gÅ‚upi”. A jak siÄ™ broni przed krytykÄ… prac swoich pupilów? „Rzecz w tym, że nikt nie wie, czym jest sztuka”.

Wielbłądy mogą doskonale sobie radzić, nie pijąc wody nawet 7 dni. Jednakże nie marnują żadnej okazji, by się napić, kiedy mają do niej dostęp. Wiadomo, że wielbłąd może wypić na raz ponad 100 litrów w zaledwie 10 minut - wystarczająco dużo i szybko, by tego nie wytrzymało inne zwierzę podobnych rozmiarów.

Koale także potrafiÄ… obywać siÄ™ maÅ‚Ä… iloÅ›ciÄ… wody, co objaÅ›nia ich nazwÄ™, która wywodzi siÄ™ z jÄ™zyka Aborygenów i oznacza „bez wody”. WiÄ™kszość niezbÄ™dnych pÅ‚ynów czerpiÄ… one ze zjadanych liÅ›ci eukaliptusa, lecz niekiedy spotyka siÄ™ je, jak pijÄ… wodÄ™ na brzegu strumienia.

Z tego wynika, że prędzej czy później każde zwierzę musi się napić.

W Australii żyją nie mniej niż 132 miliony owiec, co czyni z tego kraju światowego potentata w produkcji wełny. (Na całej planecie jest ok. 1,2 miliarda owiec - jak je policzono, nie wiadomo). Pod względem liczebności owce ośmiokrotnie przewyższają ludność Australii. Proporcja ta jest większa tylko w Nowej Zelandii, gdzie na każdego mieszkańca przypada 17 owiec.

Nie wszystkie ryby mają zęby, lecz dla tych, które je mają, bardzo ważne jest systematyczne ścieranie ich o koralowce lub skały. Jeśli tego nie zrobią, zęby mogą stać się zbyt długie. Ostatnio rybą musiał się zająć nawet dentysta, by doprowadzić jej zęby do porządku. W Chicago ryba rozdymka imieniem Eddie, która nie przyswoiła sobie nawyku skubania koralowca, nie mogła jeść, gdyż jej zęby wyrosły z ćwierci do trzech czwartych cala.

Dentysta Edmond Hanley, delikatnie uniósłszy głowę Ed-diego nad wodę, za pomocą diamentowego wiertła starł prze-rośnięte zęby, przerywając zabieg co 30 sekund. Chodziło o to, by zadać Eddiemu jak najmniej bólu, gdyż w sytuacjach stresowych rozdymki powiększają się trzykrotnie, co oznacza dla nich wielki wysiłek.

zębami normalnej długości Eddie znowu pałaszuje swoje ulubione krewetki i inne pożywienie, odzyskując utraconą wagę. Nie będzie problemu z przeprowadzaniem następnych zabiegów dentystycznych, bowiem nowym mieszkaniem Eddiego jest akwarium w poczekalni doktora Hanleya.

W pewnym sensie tak. GÅ‚owa wieloryba zawiera ponad 2 tysiÄ…ce litrów spermacetu, zmieniajÄ…cego stan skupienia ze staÅ‚ego na ciekÅ‚y przy niewielkich zmianach temperatury. John Harwood z wydziaÅ‚u badaÅ„ nad ssakami morskimi w Saint Andrew University mówi: - „uważa siÄ™, że wieloryby zmieniajÄ… stan skupienia spermacetu, by zmienić swojÄ… pÅ‚ywalność”.

Wieloryby nurkujÄ… na gÅ‚Ä™bokość 2 tysiÄ™cy metrów i zmiany te mogÄ… im pomagać szybciej wznosić siÄ™ lub opadać. Jednakże Harwood nie sÄ…dzi, żeby to byÅ‚o bardzo prawdopodobne: „Zastanówmy siÄ™, jak dÅ‚ugo tężeje galaretka i wyobraźmy sobie dwu- lub trzytonowÄ… galaretkÄ™ wielkoÅ›ci gÅ‚owy wieloryba. Ów proces topnienia i krzepniÄ™cia trwa zbyt dÅ‚ugo, żeby go do czegokolwiek wykorzystać”.

WiÄ™kszość pszczół to spokojne stworzenia, które nie żądlÄ…, jeÅ›li ich siÄ™ nie sprowokuje. PszczoÅ‚y żyjÄ…ce w ulach majÄ… swoisty system „sÄ…siedzkiego ostrzegania” i żądlÄ… w obronie swoich rojów. Jednakże tylko pszczoÅ‚a miodna ginie po użądleniu. Samica pszczoÅ‚y miodnej ma niezwykÅ‚e kosmate żądÅ‚o, wystajÄ…ce z odwÅ‚oka - razem z pÄ™cherzykiem jadu. Niestety, jego utrata jest dla pszczoÅ‚y Å›miertelna.

Ten drastyczny sposób obrony wydaje się być skierowany przeciw kręgowcom. Kiedy pszczoła miodna atakuje owady, nie traci żądła.

Oderwane żądÅ‚o samoczynnie coraz gÅ‚Ä™biej wbija siÄ™ w ciaÅ‚o przeciwnika, pompujÄ…c jad w ranÄ™. JednoczeÅ›nie wysyÅ‚a „feromony alarmowe”. SÄ… to substancje lotne, które ostrzegajÄ… sÄ…siednie pszczoÅ‚y o obecnoÅ›ci intruza i dajÄ… im sygnaÅ‚ do ataku. Głównym skÅ‚adnikiem tych feromonów jest octan izo-pentylu, który pachnie jak banan. Uwaga: nie należy jeść bananów w pobliżu pasieki lub trzeba mieć na sobie kombinezon pszczelarza.

Właściwie to żadne, lecz dość niezwykłą zdolność mają ropuchy - potrafią latami przetrwać w uśpieniu. Od dawna zdarzają się doniesienia o ropuchach znajdowanych w ścianach, gdzie je przypadkiem zamurowano. Dość łatwo ustalić, kiedy budowla była stawiana. Bywa, że letrag ropuchy trwał 30 lat, a nawet więcej.

Żaby potrafią przetrwać nawet w niektórych odległych pustynnych rejonach Australii, gdzie latami nie pada deszcz. Przeczekują one suszę, tkwiąc w swoich schowkach metr pod ziemią, zawinięte w kokon z wyschniętego śluzu.
Do niekorzystych warunków potrafią się przystosować zarówno żaby Notaden bennetti, jak i Chiroleptes plathycąihalus, kiedy przygotowują się do suszy, ich pęcherze tak się rozdy-mają, że mieści się w nich zapas wody na mniej więcej 7 lat. Żaba wygląda wówczas jak wypełniony wodą balon - niekiedy zdarza się, że Aborygeni piją tę wodę. Pogrążone w letargu zwierzęta wyrywa ze snu dźwięk uderzających o ziemię kropel deszczu.

Pszczoły siedzą w ulu i czekają, aż zwiadowcy powiedzą im, gdzie znaleźć pożywienie. Gdy zwiadowca (a właściwie zwiadowczym, gdyż wszystkie pszczoły robotnice są płci żeńskiej) znajdzie pokarm, powraca do ula, bzycząc z podekscytowania i ustawiając się w dziwacznej pozie - żądłem do przodu. W ten sposób pokazuje właściwy kierunek.
Bardziej swobodnie poczyna sobie szarańcza, lecąc tam, dokąd zaniesie ją wiatr i zapach pożywienia. Roje szarańczy mogą zajmować przestrzeń o powierzchni 1000 kilometrów kwadratowych i wysokości 1500 metrów - w kilometrze sześciennym mieści się około 40 milionów osobników. Rój może pokonywać 100 kilometrów dziennie, zjadając na dobę tyle, ile sam waży - około 2 ton roślinności na milion osobników -i powodując niewyobrażalne szkody.

Tak. W pięćsetstronicowym tomie Biological Exhuberance: Ani-mal Homosexuality and Natural Diversity Bruce Bagemihl opisuje rozmaite wzorce parzenia się najrozmaitszych gatunków, od ptaków i pszczół po szympansa karłowatego. U wszystkich nich obserwowano i opisano zachowania homoseksual-ne, w tym także kopulację osobników jednej płci.
W przypadku szympansów karłowatych, wśród których każdy aspekt życia w jakiś sposób wiąże się z seksem, homo-seksualność jest normą, a nie wyjątkiem. W książce opisano najrozmaitsze zachowania seksualne zarówno w męskich, jak i żeńskich parach. Ponadto te same osobniki parzą się także z tymi odmiennej płci. Dla nich, tak jak i dla ludzi, kopulacja mniej wiąże się z reprodukcją, a bardziej z budowaniem związków społecznych pomiędzy osobnikami.

Bagemihl, który przedtem wykÅ‚adaÅ‚ w University of Bri-tish Columbia w Kanadzie, opisuje nie tylko pojedyncze przypadki seksualnych zbliżeÅ„ miÄ™dzy osobnikami tej samej pÅ‚ci, lecz także dÅ‚uższe zwiÄ…zki. ZgromadziÅ‚ on wielkÄ… liczbÄ™ dowodów przedstawianych w prasie naukowej i czasopismach, w których także przez lata dokumentowano homoseksualne wzorce zachowaÅ„, przejawy „zakochania”, zwiÄ…zki, a nawet rodzicielstwo w parach tej samej pÅ‚ci. Fakt, że książka zostaÅ‚a entuzjastycznie przyjÄ™ta przez niemal wszystkich, którzy siÄ™ z niÄ… zapoznali, w tym także magazyny BBC Wildlife i Time, Å›wiadczy o tym, że przekonanie o wyÅ‚Ä…cznie ludzkich skÅ‚onnoÅ›ciach do homoseksualizmu wynika z niewiedzy. Powiedzenie „to jest wbrew naturze” jest z gruntu nieprawdziwe.