Teoretycznie, reakcja syntezy jąder atomowych jest doskonałym źródłem energii. Zderzanie ze sobą jąder lekkich atomów, takich jak wodór i jego izotopy, przeprowadzane tak gwałtownie, że sklejają się one i wydzielają energię, rzeczywiście zapewnia dostęp do niewyczerpanych zasobów paliwa (na przykład wody morskiej), znikome odpady radioaktywne i ani śladu gazów cieplarnianych. Niestety, przez 50 lat ciągłych prób okiełznania tego źródła energii, dzięki któremu płoną gwiazdy, nie wyprodukowano w ten sposób nawet tyle elektryczności, by rozżarzyć żarówkę.

Miliardy funtów wydano na odtworzenie na Ziemi takich warunków, jakie panują wewnątrz gwiazd, lecz nie udało się na tyle długo kontrolować łączenia jąder atomowych, by nadać potężnemu wypływowi energii odpowiednią formę. Temperatura niezbędna do tej reakcji wynosi niewyobrażalne 100 milionów stopni Celsjusza. Uczeni żartują między sobą, że „elektryczność z syntezy jąder, to sprawa na najbliższe 40 lat - i nigdy nie będzie inaczej”.

Władze państw zaczynają się niecierpliwić brakiem sukcesów. W 1998 roku USA ogłosiły, że wycofują się z międzynarodowych wysiłków okiełznania reakcji syntezy. Obecnie więcej energii elektrycznej można by uzyskać z dyskusji uczonych zaangażowanych w to przedsięwzięcie, niż z samej syntezy jąder.