Od chwili pojawienia się w sklepach z zabawkami w 1973 roku, mastermind stał się hitem. Celem gry jest odgadnięcie sekretnego kodu czterech kolorowych kołeczków, wybranych przez przeciwnika. Nie jest wskazane losowe zgadywanie: kołeczki są w ośmiu kolorach, z czego wybiera się 4, a to daje 4096 możliwych kodów do wyboru - lecz przed zgadującym jest tylko 12 prób. Dlatego konieczne jest korzystanie z potwierdzeń przeciwnika, na ile poprawnie zgadujemy. Dobrzy gracze wiedzą, że im więcej wykonają podejść, tym trudniej zgadnąć kod.

ZaskakujÄ…ca przydatność potwierdzeÅ„ przy odsiewaniu zÅ‚ych odpowiedzi i trafiania w dobre zostaÅ‚a wykorzystana przez deszyfrantów, którzy zÅ‚amali kod nazistowskiej Enigmy. Mimo że maszyna szyfrujÄ…ca Enigma mogÅ‚a wygenerować ponad 10 milionów kombinacji, alianccy deszyfranci czÄ™sto potrafili przeczytać wiadomość, wykorzystujÄ…c stosowanÄ… w mastermindzie metodÄ™ „wskazówka plus potwierdzenie”. Enigma miaÅ‚a bowiem takÄ… konstrukcjÄ™, że żadna litera nie mogÅ‚a być zakodowana samodzielnie - to znaczy jeÅ›li E zakodowano powiedzmy jako Y, to Y automatycznie kodowaÅ‚o siÄ™ jako E. Zasady te byÅ‚y wykorzystywane przez deszyfrantów w Bletchley Park, którzy używali maszyn liczÄ…cych do sprawdzania rozmaitych możliwych ustawieÅ„ Enigmy - i odrzucali te, które prowadziÅ‚y do zaprzeczeÅ„ zasady, na przykÅ‚ad takie, kiedy litera byÅ‚a kodowana przez siebie samÄ….