Pszczoły siedzą w ulu i czekają, aż zwiadowcy powiedzą im, gdzie znaleźć pożywienie. Gdy zwiadowca (a właściwie zwiadowczym, gdyż wszystkie pszczoły robotnice są płci żeńskiej) znajdzie pokarm, powraca do ula, bzycząc z podekscytowania i ustawiając się w dziwacznej pozie - żądłem do przodu. W ten sposób pokazuje właściwy kierunek.
Bardziej swobodnie poczyna sobie szarańcza, lecąc tam, dokąd zaniesie ją wiatr i zapach pożywienia. Roje szarańczy mogą zajmować przestrzeń o powierzchni 1000 kilometrów kwadratowych i wysokości 1500 metrów - w kilometrze sześciennym mieści się około 40 milionów osobników. Rój może pokonywać 100 kilometrów dziennie, zjadając na dobę tyle, ile sam waży - około 2 ton roślinności na milion osobników -i powodując niewyobrażalne szkody.